Als een kind

In de kerk heb ik vaak de vergelijking gehoord:
Vertrouw op God zoals een klein kind vertrouwt op zijn vader
Een klein kind springt van alle hoogtes
Het denkt niet na, twijfelt niet
Is er van overtuigd dat het opgevangen wordt
Of de vader er nu op bedacht is of niet

Als het kind iets groter is blijft dat vertrouwen:
“Mijn vader is de beste!”
“Mijn vader is de sterkste!”
“Mijn vader is de snelste!”
Wanneer verandert dat?
Waarom verandert dat?

Als volwassene klim ik steeds hoger op het klimrek
Op het hoogste punt kijk ik om me heen
Op de grond zie ik mijn Vader staan
Zijn armen open
Klaar om me op te vangen
Hij kan dat, daar twijfel ik niet aan

Mijn Vader is namelijk de beste!
Hij is de Vader die voorziet (Jahweh Jireh)
Hij is de Vader die geneest (Jahweh Rapha)
Hij is mijn banier (Jahweh Nissi)
Hij is mijn vrede (Jahweh Sjalom)
Hij is mijn herder (Jahweh Roï)
Hij is mijn gerechtigheid (Jahweh Tsidkenu)
Hij is er altijd! (Jahweh Sjammah)

Ik wil springen….

Maar mijn blik gaat naar beneden
Naar de grond recht onder mij
Wat zit ik hoog!
Deze sprong is veel te groot!
Dit kan ik niet, dit is onmogelijk
En ik grijp de stangen van het klimrek heel stevig vast

Met mijn probleem heeft springen geen zin
De artsen zeggen dat ik niet meer beter word…
Ik zit mijlendiep in de schulden…
Ik word maar niet zwanger…
Deze donkere wolk van depressie gaat nooit voorbij…
In de hemel, daar is alles opgelost, maar hier kan het niet?

Snel kijk ik naar rechts
Daar zijn meer mensen, op het klimrek
Ze roepen naar mij
Spring niet! Wees realistisch!
Dit kan fout gaan!
Je kunt je beter goed vasthouden en genieten van de plek waar je nu zit!

Dan kijk ik naar links
En de schrik slaat me op het hart
Dit kan niet waar zijn..
Ik zie mensen op de grond liggen!
Dood
Dus….Hij kan mij wel vangen, maar wil dit misschien niet?!

Ik sluit mijn ogen
Ik weet het niet meer
Mijn handen doen pijn van het vasthouden
Ik voel me alleen
Ik zou zo graag Zijn armen willen voelen
Maar Hij is zo ver weg en ik durf niet naar Hem toe te springen

Dan voel ik een zachte aanraking
Ik open mijn ogen
En kijk recht in de ogen van mijn Vader
Hij praat geruststellend tegen mij
Maar ik kan het bijna niet horen
Omdat de angst mij verlamt
En de mensen me van alles toeschreeuwen
Ik probeer te focussen op Zijn stem
Opnieuw en opnieuw

Langzaam komen Zijn woorden binnen
“Famke…Ik hâld fan dy
Kijk niet naar de grootte van je probleem
Laat je niet afleiden door de omstandigheden
Jij hoeft niet alle antwoorden te hebben
Je hoeft niet alles te begrijpen
Laat het vangen maar aan Mij over

Kijk naar Mij
Focus je volledig op mij
En spring
Ik zorg voor de rest
Word weer als dat kind”

Ik kijk naar Hem
Een en al liefde
Kracht, rust, vertrouwen
Hij is de sterkste! Hij kan en wil en zal mij opvangen!
Alle stemmen om me heen vervagen

Zonder mijn blik van Hem af te wenden
Haal ik nog 1 keer heel diep adem
Mijn handen ontspannen langzaam
Laten het klimrek los
Mijn voeten strekken zich bibberend uit

En ik spring…